What are DasArts?


	Michiel Alberts, Michael Beards, Roberto de Jonge, Bram de Sutter, Djibril Diallo, Janica Draisma, Janica Draisma, Eibenschutz, Claire Fleury, Saar Frieling, Paulien Geerlings, Liesbeth Gritter, Jeanette Groenendaal, Gonnie Heggen, Christiane Hommelsheim, Robbert Kiem Hwat So, Cees Krijnen, Michelle Kurzenacher, Nadine Lavern Coles, Christiane Lopes da Cunha, Roberta Marques, Nancy Mauro-Flude, Ghani Minne, Yasha Musatov, Allessandro Nico Savino, Nicola Nord, Stefano Odoardi, Roy Peters, Marta Pisco, Janja Rakus, Kees Roorda, Sanchez, X, Ine te Rietstap, Betsy Torenbos, Nicola Unger, Mette van der Sijs, Wouter van Loon, Judith Wilske, Pepijn Zwanenberg,		name: Ine te Rietstap title: Statement by Zulfah Otto Sallies text: Beste Hein, Mijn statement voor de Dasarts-avond was dat ik het statement van Zulfah Otto-Sallies zou voorlezen, mijn studiegenoot in blok weetikveel, 12 geloof ik, mijn eerste en haar tweede blok. Maar ik ben er niet. Ik ben op Terschelling, waar ik mijn eerste week DasArts heb meegemaakt en waar ik Zulfah voor het eerst tegenkwam. Ze kon niet goed fietsen. Ze had als kind nooit leren fietsen want ze hadden geen geld voor een fiets. Ik wilde Zulfah's statement voorlezen en iedereen vroeg (zij ook) waarom lees je zélf niks voor? Ik legde uit dat mijn statement was dat ik iets van iemand anders voorlas. Dasarts kreeg voor mij betekenis door een paar belangrijke ontmoetingen. Niet door mijzelf alleen. De ontmoeting met Zulfah was de belangrijkste. Zulfah en ik zijn even oud. We zijn allebei, lang geleden, begonnen met het regisseren van amateurs. Ik in de Achterhoek, zonder geld. Zij in Kaapstad, zonder geld. We hebben wel meer dingen gemeen, we roken allebei als ketters, we zijn allebei geïnteresseerd in religie, we kunnen allebei heel stellig zijn en bazig, als wij geen strakke deadline hebben zijn we niet vooruit te branden, we hebben een hekel aan kunstenaars die roepen dat ze een kunstenaar zijn als niemand daarom vraagt, we zijn Os in de Chinese astrologie, we zijn trots op onze familie, we houden van schrijven en van 's avonds bij het water zitten en naar het pad van licht op het water kijken en lang niks zeggen, wij lijken heel sociaal maar dat zijn we niet, we zijn allebei muzikaal, we zijn allebei doorzetters, alleen de context waarin we leven en werken is niet te vergelijken. Zij is een zwarte Moslim uit Bokaap, ik ben een Protestantse witkop uit Doetinchem wier voorvaderen Zulfah's voorvaderen hebben vermoord, gemarteld en tot een paar jaar geleden gegijzeld en mishandeld in hun eigen land. Als ik zou moeten omschrijven wat ik van de ontmoeting met Zulfah heb geleerd zou ik zeggen: Ik heb geleerd dat ik niet door anderen word gediscrimineerd, discriminatie is een negatieve invloed die ik toelaat. Een extreme context kan mij daartoe aanzetten. Die extreme context krijgt geen grip op mij, ze krijgt grip op mijn statusgevoeligheid en die krijgt grip op mij. Ik discrimineer mezelf. Hetzelfde geldt voor mijn werk. De context waarbinnen ik mijn werk presenteer heeft alleen invloed op de status ervan, niet op het werk zelf. Toen ik in de Achterhoek voorstellingen maakte kreeg ik nooit subsidie. Nu ik in Utrecht en Amsterdam werk krijg ik het wel. (Niet altijd natuurlijk, maar ik tel mee.) Mijn werk was in de Achterhoek zichzelf en dat is het nog steeds. De ontmoeting met Zulfah heeft daaraan bijgedragen. Ik hoop dat jij Zulfah's statement wilt voorlezen. Ik moet nog reclame maken voor haar nieuwe feature film: Don't touch. All hell breaks loose when 16yr old Layla finds out her father married a second wife under Muslim law. Set against the backdrop of youth culture in the new South Africa. An Emotional rollercoaster ride, of teenagers that explores our society of today, loneliness, drugs, friendship, the educational system, family and life. Tag line: Where do you draw the line? Het project is in post productie op dit moment en Zulfah zoekt sponsors om het te kunnen afmaken. In November dit jaar gaat de film in première. Ine Hier Zulfah's statement: ON ASKING ME WHAT IS DASARTS Dasarts is not an institution, it is not an organization , it is not a school It is a destination A pilgrimage to find your inner voice An artistic journey Where you shape your abode With words, performance, A dance movement into an unknown abyss A search to listen A means to challenge An inner fight with confusion A warrior's conquer On a battle field of ideas Dasarts is Ritsaert Ten Cate's dream Colleen's empathy Lieve's believe Marijke's wisdom Juuls's understanding Ine Te Rietstap's friendship The sign posts of direction Hasty steps Slow progressions Shaping your tools Creating your artistic vision Dasarts is a destination Where artists journey to explore The complexity of humanity The hidden secrets of the alchemist The blue print that is not fabricated Dasarts is the uniqueness of individuality The collaboration of souls Once met always entwined Into a world of their own making Where few whisperers thread Dasarts is known to those who search the ones who explore the ones who discover the ones who know the true nature of Dasarts Dasarts cannot be defined Boxed into academic theory Dasarts is experiential For the ones who dare..... To throw the words of theory into the sea To open their chest for new beginnings To say I cannot explain I know.... Undoubtedly I know it to be so Zulfah Otto-Sallies